Posłuchaj i spójrz

Jeśli chcesz zostać pochowany na Père Lachaise, musisz wziąć pod uwagę listę oczekujących. Wciąż czeka na Ciebie tak wielu ludzi. Tak więc śmierć i znalezienie wiecznego spokoju na jednym ze słynnych cmentarzy Paryża pośród równie sławnych ludzi nie wchodzi w grę. Oprócz właściwego zaplanowania czasu śmierci musiałeś również pracować i / lub zginąć w Paryżu. Jednak od czasu do czasu odbywają się pogrzeby. Kremacje są tam stałe. Moim zdaniem dopiero niedawno, ale już w 2006 roku, Karel Appel znalazł tam swoje ostatnie miejsce spoczynku. Pamiętam morze kwiatów na jego grobie, podobnie jak kolory jego pracy. Tu i ówdzie znajdują się małe grobowce pielgrzymkowe z prawie niekończącym się strumieniem fanów i ciekawskich. Strumień prowadzący do grobów Oscara Wilde'a lub Jamesa Morrisona musi być nawet strzeżony w czasach świetności, aby powstrzymać zbyt natarczywych ludzi. Zdjęcia pokazują również, jak wandalizm pozostawia swój ślad, pomimo bezpieczeństwa i czasu zamknięcia.

Rzeczy warte poznania

Tylko kilka przypadkowych faktów na temat cmentarza Père Lachaise (w języku francuskim nazywa się Cmentarz Pere Lachaise) który leży w h20. dzielnica. Podczas naszych wizyt mieliśmy hotel 25 minut spacerem na Rue de Chemin Vert. Spacer na cmentarz był przeżyciem samym w sobie, minęło wszystkich chińskich importerów i eksporterów odzieży. Powiedziano mi, że jakość ubrań jest co najmniej dyskusyjna, ale spojrzenie na sklepy, które bardziej przypominały magazyn ze stosami, z pewnością było przyjemne. Nawiasem mówiąc, prawie nie wchodziłeś do takiego sklepu, ponieważ wejście było zablokowane przez chińskiego sprzedawcę, który badał ruch na Rue de Chemin de Vert.

Główne wejście znajduje się na Bulwar Ménilmontant gdzie znajduje się również punkt wejścia na pokład metra. Adres Père Lachaise to 16 Rue du Repos, 75020 Paryż, Francja. Het terrein is verdeeld in secties of  beter divisies genoemd (nummers) en straten (avenues). Zonder een degelijke kaart is het onmogelijk je weg te vinden op dit immense grote terrein (44 hectaren, grofweg 88 voetbalvelden, 61,6 voetbalvelden als we de UEFA norm aanhouden). Er zijn wel kaarten te koop bij de ingang, maar handiger en goedkoper is het om van te voren een kaart te printen of wat we zelf hebben gedaan, een iPad meenemen met alle gegevens en een iPhone met een database om alle bezochte graven af te vinken en een foto te koppelen. Na wat uren zoeken en vinden ben je de herinnering aan het eerste graf al helemaal kwijt. Zo indrukwekkend zijn de beelden die je opdoet tijdens het wandelen daar.     

Jeśli chcesz wybrać się na długi spacer po cmentarzu, z pewnością warto zabrać ze sobą buty z mocnymi podeszwami. Drogi i ścieżki składają się z „dziecięcych głów”, które po kilku godzinach mogą naprawdę drażnić stopy, ponieważ na wypukłych powierzchniach można znaleźć niewielkie oparcie. Niewłaściwy rodzaj masażu stóp.

Milion ludzi znalazło tam teraz swoje miejsce spoczynku, co nie oznacza, że ​​wszyscy nadal tam są. Zobacz następny akapit, jak zorganizować krótki pobyt w Père Lachaise. Wiele razy ten milion zostało poddanych kremacji, a wiele z nich znalazło miejsce w ścianie urny Kolumbarium.

Istnieje również sztywny system wytrząsania (opróżniania) kopania. Chociaż zdjęcia (zobacz zniszczone groby w innym miejscu) sugerują inaczej. Członkowie rodziny są powiadamiani raz na 4 lata o odnowieniu ewentualnych praw do grobu. W przeciwnym razie zostaną wyczyszczone. Z pewnością będzie to miało związek z młodymi pochowanymi na cmentarzu i tam, gdzie nadal jest możliwa komunikacja z najbliższymi.

Koszt wymiany tego, co tymczasowe na wieczne, jest wysoki. Osoba zainteresowana tak bardzo nie zauważa. Słońce wschodzi na nic lub lepiej w tym względzie, słońce zachodzi na nic. Ale umieranie na trybunie w Paryżu z pewnością nie jest. Za 5256,50 euro (poziom cen 2010) można kupić 1 metr kwadratowy. Ale przy obecnym średnim fizycznym wzroście naszego pokolenia jeszcze tego nie skończyłeś. Może być taniej: za 331 euro za 1 metr kwadratowy możesz dołączyć do wielkich na 10 lat. Prawdopodobnie złożony w twoim grobie. Niezależnie od tego, czy naprawdę spodoba ci się, gdy złożysz go wśród wielkich, warunki Père Lachaise nie dają żadnej gwarancji.

Naam Père Lachaise

De naam van het kerkhof wordt toegeschreven aan een Jezuïet, Pater François de la Chaise (werd geboren van 25 Augustus 1624 – 20 Januari 1709 om Fons Jansen maar een na te grappen) en François was ook biechtvader van Koning Louis XIV van Frankrijk. In 1804 werd er voor het eerst begraven. Om de begraafplaats goed te kunnen "verkopen"  werden in de eerste jaren allerlei beroemdheden (La Fontaine, Molière, om er maar eens een paar te noemen) verhuisd naar Père Lachaise. Met deze marketingstrategie over de rug van bekende doden werd Père Lachaise in 1 keer een kerkhof met statuur. Een kerkhof met zoveel uitstraling, dat je nauwelijks kon wachten om daar te rusten gelegd te worden. Een aantal verhalen (zelfdoding) die we gelezen hebben geeft voor deze stelling ook wellicht aanleiding voor.

Kompozytorzy Père Lachaise

Naast allerlei politieke, militaire, wetenschappelijke, spirituele, culturele (schrijvers, schilders, zangers, musici, dansers, acteurs) en zelfs gewone sterfelijke doden liggen er ook nogal wat componisten begraven. Bij mijn eerste bezoek stonden de onvermijdelijke graven van Chopin, Morrison (die van de Doors), Bellini, Piaf op het programma. Maar getroffen door de sfeer en de omvang van Père Lachaise kon een tweede bezoek niet uitblijven. Een bezoek waarbij we meer aandacht wilden voor al die andere componisten die niet genoten van die volle belangstelling van de vele toeristen en dwepers. Een van de medewerkers van Père Lachaise wist meteen de al hiervoor genoemde graven op te sommen en aan te wijzen. Maar toen ik mijn lijstje van 67 componisten begon voor te lezen, die op Père Lachaise begraven zouden moeten zijn, bleef hij ook even stil. De man werd zichtbaar enthousiast toen ik hem vertelde dat ook ene Jan Doornik begraven lag op Père Lachaise. Met enige vraagtekens in zijn ogen van deze doorgewinterde oppasser van al deze beroemdheden legde ik hem uit dat Jan Doornik een belangrijke verzetsstrijders was geweest die door de Nazi's is geëxecuteerd en in Nederland in verzetskringen en bij de beroepsherdenkers een zekere faam heeft. Met overgave schreef hij zijn naam en cv op in de hoop dat Jan bij de volgende uitgave ook toegevoegd zal worden.

PRZECZYTAJ NAJPIERW. Kompozytorzy na Père Lachaise Zdjęcie: grób Jana Doornika (Źródło: Find a grave)

 

Zebraliśmy nazwiska tych 67 kompozytorów tu i ówdzie, przy czym z pewnością warto pochwalić tę witrynę internetową Carla Meijsen. Deze Carla heeft naast Père Lachaise ook nog de andere Parijse kerkhoven zoals Montmartre, Montparnasse, Passy, Saint-Vincent en de Catacombes in beeld gebracht. Nadat ik contact gezocht heb met haar over mogelijke verdere updates van het register blijkt ze met andere - meer aardse - zaken bezig te zijn. Deze website is zeker een aanrader naast de oficjalna strona internetowa tego francuskiego cmentarza!

Kredyty

W tym artykule skupimy się wyłącznie na kompozytorach Père Lachaise. Historyczna misja (bo z pewnością była to: szukaj!), W której staramy się znaleźć więcej tła i muzyki dla siebie i dla czytelnika. Z pewnością nie jest intencją napisania dokładnej pracy naukowej z przypisami i odniesieniami. Lub przeprowadzać wszelkiego rodzaju rozważania muzykologiczne lub oceniać muzykę w kontekście historycznym, niezależnie od jej znaczenia. Nie, żaden z nich. Historia może to zrobić, a nawet lepiej: zrób to sam. Staram się znaleźć u każdego kompozytora jakąś muzykę w postaci dźwięku i / lub czegoś na piśmie. Staram się też wydobyć to, co najlepsze z życia tych muzyków, którzy zostali sprowadzeni na ziemię w formie pouczających anegdot. Nie mam innego zamiaru niż to, że wszyscy akurat znaleźli się na Père Lachaise.

Wszystkie odniesienia i odniesienia zawarte w artykułach można znaleźć gdzieś w Internecie lub utknęły gdzieś między moimi uszami przez lata. Ale z pewnością hołd i uznanie dla pisarzy w Internecie.

Mam nadzieję, że dzięki lekkości i niskiemu progowi tej serii artykułów będę w stanie dotrzeć do większej liczby osób, zwracając uwagę na tych szanownych kolegów, jeśli mogę tylko nazywać siebie kolegą. Hołd dla kompozytorów, którzy są nadal widoczni (ale w bardzo różnych miarach, a nie w miarach muzycznych), upamiętnia się na Père Lachaise. Kompozytorzy, którzy wnieśli znaczący wkład w muzykę i dobrobyt ludzkości. Jak dotąd była to bardzo satysfakcjonująca praca i na pewno jeszcze nie została ukończona.

Artykuł, który warto przeczytać:

PERE LACHAISE; FARMA ŚMIERCI PEŁNA ŚWIĘTOŚCI

Wat is het toch met die aantrekkingskracht die kerkhoven in het buitenland uitoefenen op mensen, inclusief mijzelf? Ik kan mij niet voorstellen dat ik in mijn woonplaats begraafplaatsen bezoek, behalve wanneer er dierbaren begraven liggen. En toch kwam ik weer in de verleiding om een bezoek te brengen aan een van de oudste en meest  romantische dodenakkers van Parijs: Ojciec Lachaise. 

Père Lachaise is voor buitenlandse toeristen de vierde attractie van Parijs, na de Eiffeltoren, de Notre Dame en de Arc de Triomphe. Waarschijnlijk is het de unieke combinatie van bijzondere grafkunst, l'art funèbre, vanaf 1804 tot heden, in combinatie met de romantische, eerbiedwaardige, groene omgeving. Maar zeker ook de aanwezigheid van grafstenen met honderden beroemde namen, begraven in wat eens het  landgoed was van Louis Baron Desfontaines was: De Champ l'Evêque de Mont Louis. We schrijven rond 1800, toen er in Parijs een einde kwam aan alle massabegravingen. Er ontstaan zogenaamde dodensteden, necropoli, waar iedere dode zijn eigen plaats krijgt. Waar stoffelijke resten worden afgedekt met een steen of een eigen 'huisje', met vermelding van naam en hoe lang hij of zij geleefd heeft. Dit alles omgeven door een prachtig landschap.

To francuski architekt Alexandre Théodore Brongniart przekształca nowy cmentarz po wschodniej stronie Paryża w angielski ogród, w którym pośród bujnej zieleni umieszczono pomniki nagrobne. Pierwsze pogrzeby rozpoczynają się w maju 1804 roku, a rok później cmentarz przyjmuje oficjalną nazwę: Père Lachaise, nazwany na cześć spowiednika francuskiego Króla Słońca: Père Françoise Lachaise d'Aix. Architekt znajduje tutaj swoje ostatnie miejsce spoczynku w 1813 r. (Miejsce postoju 11. dywizji), podobnie jak baron Desfontaines (miejsce postoju 22 dywizji), o którym mówi się, że otrzymał za swój majątek mniej niż to, co później musiał zapłacić za swój grób.

W momencie inauguracji Père Lachaise nadal znajdowało się poza granicami Paryża. Pod koniec XVIII w. Zakazywano już pochówku zmarłego w granicach miasta. To samo dotyczyło pochówku w kościelnych kryptach. To wyjaśnia wiele mini kościołów, świątyń, które można znaleźć na starych cmentarzach Paryża. Pierwsza kaplica grobowa została zbudowana na Père Lachaise w 1815 r. Jest to kaplica niezwykle bogatej rosyjskiej hrabiny Elisabeth Demidov Stroganov (miejsce postojowe: XIX dywizja). To mauzoleum składa się z nie mniej niż trzech pięter. Na najwyższym piętrze wizerunek hrabiny spoglądającej na własny cmentarz. Poniższa legenda dotyczy tego grobu; ci, którzy odważą się pozostać tam bez przerwy przez 19 dni, mogą liczyć na sumę dwóch milionów rubli. Nie wiadomo, czy ktoś kiedykolwiek próbował.

Pochowano tu 1,3 miliona ludzi, w tym ponad 750 celebrytów

Père Lachaise znajduje się na zboczach dawnej wioski Ménilmontand, na południe od Bellville, a częściowo we wsi Charonne. W XIX wieku przyłączony do Paryża w wyniku restrukturyzacji Baron Georges-Eugène Haussmann, który również znalazł tutaj swoje miejsce spoczynku (miejsce postoju: 57 dywizja). Kraina Umarłych, obecnie 43 ha. Jako mityczna forteca otoczona bulwarem Ménilmontand, avenue de Gambetta, rue des Rondeaux, rue de Bagnolet i bulwarem Charonne, pomiędzy dźwiękami i zgiełkiem miasta, spowita mgłą jego historii, jego tajemnic i legend, takich jak wampiryzm , prostytucja, kult śmierci, czarne msze i inne rytuały. 

De oude heuvel van Charonne vormt het historische gedeelte. Het nieuwe gedeelte is het 'plateau', dat grenst aan de avenue Gambetta. Père Lachaise is ingedeeld in 97 divisies. Hier liggen meer dan 1,3 miljoen mensen begraven waaronder  zo'n 750 'beroemdheden'. Om hier begraven te worden, er zijn nog 80.000 grafruimtes te vergeven, moet men op het moment van verscheiden in Parijs wonen.  Een concessie voor 10 jaar kost € 688, 30 jaar € 2329, 50 jaar € 3441 en een eeuwigdurende concessie kost € 10.911. Een concessie heeft een grootte van een bij twee meter.

 Wszystko na tym cmentarzu wydaje się otoczone mgiełką erotyzmu. Liczne uliczki, zakręty i korytarze to idealne miejsca spotkań dla zakochanych par, które wolą tu wędrować. Wiele grobów przedstawia piękne i prawie nagie kobiety, leżące zmysłowo na grobach w ścisłym uścisku lub płaczące z żalu. Większość z tych grobowców pochodzi z około 1900 roku; „Belle Époque”. Kiedy się rozglądam, widzę mnóstwo młodych i starszych ludzi, matki z dziećmi, miłosierne panie, kochankowie, ciekawskie i starsze panie ubrane na czarno. Być może pochowano tu także wielu nekrofilów czy fetyszystów posągów, podglądaczy, fotografów, ale także zwykłych spacerowiczów, pielgrzymów i czcicieli znanych osób. Ja też zaliczam się do jednej z kategorii.  

Wandelen over Père Lachaise krijgt een extra dimensie voor diegene die gevoelig is voor grafsymboliek.  Op de eerste plaats is er natuurlijk het kruis symbool van dood en verlossing. Een engel wordt vaak gezien als de aanzegger van de dood of van wederopstanding. Een opengeslagen boek verwijst naar de bijbel, maar een boekenlegger in het boek geeft aan dat de overledene voortijdig uit het leven is weggenomen. De schelp als teken van vruchtbaarheid en liefde, een anker van standvastigheid en trouw en een fakkel is het symbool van vrijzinnigheid. Wenende vrouwen wijzen op het verdriet van geliefden en bewonderaars en een geknakte zuil is vaak een aanduiding van een plots afgebroken leven. Een boven het graf geplaatste lege sarcofaag onderstreept de rijkdom en het maatschappelijk belang van de dode.  Behalve christelijke symbolen zijn er ook veel joodse graven te vinden elk met hun eigen beeldtaal.  De kleine steentjes,  ten teken dat men er is geweest en de doden heeft herdacht, vind je op vele joodse graven. Het is een gebruik uit de woestijn. Nomaden accentueren hun graven met een hoopje stenen. In Bijbelse tijden werden geen grafstenen gebruikt; graven werden gemarkeerd met hopen stenen, dus door deze te plaatsen (of te vervangen), verzekerde men het voortbestaan van de begraafplaats. Briefjes tussen de stenen bevatten vaak vrome wensen. 

  Pocałunek dla Oscara

Mity są częścią folkloru cmentarza Père Lachaise. Weźmy na przykład grób pisarza Oscar Wilde(Miejsce cumowania: 89 Dywizja), która jest / była przedstawiona w kamieniu w postaci „ciężko wykonanego” skrzydlatego sfinksa. Wilde został pierwotnie pochowany na cmentarzu Bagneux, na przedmieściach Paryża, ale jego szczątki zostały przeniesione na Père Lachaise kilka lat po jego śmierci. Pomnik grobowy, zaprojektowany przez Jacoba Epsteina, był darowizną od anonimowej wielbicielki. Twarz sfinksa jest twarzą Wilde'a i kto wie, także obrazem jego organu płciowego. Jednak drogi rodne zniknęły od niepamiętnych czasów. Dwie Angielki spacerujące po cmentarzu nie mogły stłumić oburzenia, kiedy stanęły twarzą w twarz z męskim atrybutem Wilde'a. Szlachetna część została usunięta dwoma kamieniami i dwoma silnymi uderzeniami. Nadzorca, który później znalazł cenny kawałek, zabrał go do swojego biura, gdzie przez dwa lata służył jako przycisk do papieru. Dokąd poszło później, nie jest znane (z „Au Père Lachaise” Michela Dansela). Przez wiele lat, szczególnie w ciągu ostatnich dziesięciu lat, wiele kobiet przyciskało swoje szkarłatne usta do jego nagrobka, a grób groził śmiercią z powodu przedawkowania czerwonej szminki. 30 listopada 2011 roku, z okazji 111. rocznicy śmierci Wilde'a, ku wielkiemu rozczarowaniu wszystkich fanów, cały grób został oczyszczony i zaopatrzony w grubą szklaną tacę, aby kochankowie nie mogli już dawać na nim całusów, ale rytuały są trudne aby tego zakazać, teraz szkło musi umrzeć.

Big Cock

W 48. Dywizji znajduje się grób Felix de Beaujour (1765-1836), niebotycznie zamożny kawaler i dyplomata w służbie francuskiej. Pomnik nagrobny nazywa się „Fallusem Feliksa”. lub „La Grande Bite”, co po francusku znaczy tyle co „gruby słup”. Wysoką wieżę przypominającą komin można zobaczyć nawet ze schodów Sacre Coeur.

Jim, kochanie

De grootste 'attractie' van Père Lachaise is nog steeds het graf van de man die provoceerde met extravagant, immoreel en choquerend  gedrag tijdens al zijn optredens.  Zwaar onder invloed van drank en drugs zijn leven invulling gaf en misschien daardoor een levende legende werd. Nou ja levend? Zijn sober graf, ontdaan van zijn stenen buste, staat inmiddels geïsoleerd door dranghekken, maar is altijd voorzien van verse rozen. De stenen afbeelding is in 1987 al stiekem meegenomen door een wat al te enthousiaste fan. De dranghekken zijn geplaatst omdat de buurgraven wat al te veel te lijden hadden onder de belangstelling van alle fans. Grafzerken werden beschadigd of voorzien van graffiti met teksten zoals "Jim, ti amiamo, ti adoriamo". U zult zich inmiddels afvragen over wie heeft hij het nou? Jim Morrisson, debiutując The Doors w 1967 roku. Muzyczny geniusz o pseudonimach takich jak Lizard King czy Mr. Mojo Risin, który ostatecznie załamał się ze swojego wygórowanego stylu życia. 3 lipca 1971 roku jego żona Pamela znajduje go martwego w łaźni w swoim domu w Paryżu. Zmarł na atak serca w wieku 27 lat. Na brązowej płycie na jego grobie znajduje się specjalny tekst: „kata ton daimona eaytoy” Grecki tekst, dla którego możliwe jest kilka tłumaczeń. W starożytnej grece zakres jest czymś w rodzaju wierności swojej duszy. We współczesnej grece tłumaczenie to; stworzył własne demony. Być może to drugie odnosi się bardziej do niego; James Douglas Morrisson 1943 - 1971.

Jim Morrisson: "kata ton daimona eaytoy" - hij schiep zijn eigen demonen

Uderzające jest również to, że ci, którzy wiedli `` szanowane '' życie, otrzymują najmniej gości i niewiele kwiatów na grobie, na przykład Yves Montand en Simone Signoret. (Ligplaats 44e divisie) Montand wordt als Yvo Livi geboren en Signoret als Simone Kaminker. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verandert ze haar naam in Signoret vanwege de achternaam van haar vader, die van Pools-joodse afkomst is. Montand en Signoret ontmoeten elkaar in 1949. Hoewel Signoret getrouwd was, was het liefde op het eerste gezicht. Na haar scheiding trouwen ze in 1951. Ondanks de escapade van Montand met Marlyn Monroe houdt het huwelijk 34 jaar stand en eindigt met de dood van Signoret in 1985.  Na haar overlijden woont Montand samen met zijn vriendin Carole Amiel. Hij overlijdt in 1991 als gevolg van een hartinfarct op de filmset en zijn lichaam wordt bijgezet in het graf van de liefde van zijn leven Simone Signoret.

Yves Montand en Simone Signoret -Ligplaats 44e divisie

`` Nie, niczego nie żałuję ''

W październiku 2013 roku minęło dokładnie pięćdziesiąt lat temu francuska śpiewaczka  Edith Piaf zmarł na raka wątroby po życiu alkoholem i narkotykami. Miała zaledwie 47 lat. Ilość biografii napisanych o Edith Piaf jest prawie niemożliwa do policzenia, a mimo to jej życie jest nadal owiane tajemnicą. Zaczyna się już od daty jej śmierci. Piaf zmarł 10 października 1963 r. Z powodu krwotoku wewnętrznego w Plascassier, wiosce niedaleko Cannes. Jej ciało zostało następnie przetransportowane karetką do jej domu w Paryżu, gdzie zostało wystawione publicznie. Ogłoszenie jej śmierci nastąpiło zaledwie dzień później, 11 października. Jej wielki przyjaciel, francuski poeta, pisarz, projektant i filmowiec, Jean Cocteau, dostał ataku serca zaledwie kilka godzin po usłyszeniu tej wiadomości i zmarł. Podobno powiedział: „Jestem śmiertelnie chory, to jest złe; Piaf nie żyje, to jest gorsze”.

„Non je ne regrette rien” - grobem Edith Piaf zawsze cieszy się ogromne zainteresowanie

Nie tylko Yves Montand, ale także słynny francuski chansonnier Gilbert Becaud zawdzięcza swoją (amerykańską) karierę Edith Piaf. Jego przydomek brzmiał „Monsieur 100.000 Volts” z powodu jego energicznych występów. Jego najsłynniejszym hitem w Holandii była „Nathalie” (1964), piosenka o miłości, ale także ukryty protest przeciwko komunizmowi. W Ameryce odniósł sukces z „Et maintenant” (1961). Bécaud urodził się w Tulonie 24 października 0 roku jako François Silly. zaczął pisać piosenki dopiero w 1927 roku. Podczas tournee z pianistą Jacquesem Pillsem poznał Édith Piaf. Pod jej wpływem rozpoczął karierę zawodową w 1948 roku. „Mr Dynamite”, jego drugi przydomek był pierwszym (1953), który wystąpił w słynnym paryskim teatrze muzycznym Olympia, gdzie od tygodni wypełniał domy. Jest także rekordzistą pod względem największej liczby występów w Olympii, aż 1954 razy w latach 33 - 1954. W listopadzie 1999 roku ostatni występował w Paryżu. Wtedy już chory na raka, na który zdawał się cierpieć jego głos. Gilbert Becaud zmarł na swojej łodzi mieszkalnej Aran na Sekwanie pod Paryżem. W piątek 1999 grudnia 21 r. Ostatni hołd złożony jednemu z największych śpiewaków francuskich odbył się w kościele Madeleine w Paryżu, po czym został pochowany na tym pięknym polu śmierci, w dywizji 2001.

„Pan 100.000 XNUMX woltów” 

 Przechodząc przez bramę po wschodniej stronie, dojdziesz do avenue des Combattants Étrangers morts, z budynkiem przypominającym bizantyjski kościół po lewej stronie. To jest to krematorium który był używany już w 1889 roku, mimo że kremacja nigdy nie stała się popularna we Francji. Budynek wyposażony jest w cztery piece, z których dwa spalane są na gaz, a dwa na olej opałowy. Wokół krematorium znajduje się romantyczne kolumbarium. Cztery piętra; dwie pod ziemią i dwie nad ziemią, dobre na 25.000 XNUMX urn. Jak pisałem, kremacja nie jest popularna wśród Francuzów, dlatego w piwnicy pozostały tysiące miejsc. Również tutaj wielkie nazwiska, w tym Maria Callas (tablica 16258 z inicjałami MC) oraz tragicznie zabita baletnica Isadora Duncan. O niej opowiada historia, że ​​14 września 1927 roku weszła na pokład swojego nowego Bugatti. Na szyi miała długi czerwony szalik. Podczas odjeżdżania czerwony szalik powiewa między kołami auta, a resztę łatwo odgadnąć. Jej prochy można znaleźć pod numerem 6796 obok jej dzieci, które zginęły w 1913 r., Kiedy Duncan zaparkował swój samochód na doku i zapomniał zaciągnąć hamulca ręcznego.

Het romantische columbarium van Père Lachaise

Père Lachaise nie był popularny we wczesnych latach. Miejsce spoczynku zbyt daleko od Paryża wokół kościoła lub obok niego było miejscem, w którym ludzie chcieli zawierzyć się ziemi. Ponadto Père Lachaise na obrzeżach miasta było miejscem pochówku ateistów, samobójców, artystów, akrobatów i innych osób o niższym statusie. Radzie miasta udało się zmienić bieg sytuacji dzięki prostej sztuczce marketingowej. Wiele osób, żywych i pozornie martwych, po prostu lubi przebywać w pobliżu celebrytów. Kiedy szczątki Molière, La Fontaine, Héloïse i Abélard zostały przeniesione do Père Lachaise, miejsce pochówku szybko się zmieniło. 

Een van de oudste graven: De tombe van Héloïse en Abélard, de Romeo en Julia van Frankrijk

Grób Héloïse in Abelard, Romeo i Julia we Francji, jest jednym z najbardziej znanych na Père Lachaise. Jest historia równie romantyczna, co tragiczna. 39-letni Abélard zostaje zatrudniony przez kanonika Notre Dame, niejakiego Fulberta, by udzielać prywatnej edukacji swojej siostrzenicy Héloïse, która musiała być około 20 lat młodsza. Tragedia zaczyna się, gdy Abelard zakochuje się w Héloïse i powoduje, że jest w ciąży. Jeśli jej opiekun Fulbert dowie się o sekretnym kochaniu się, będzie go to drogo kosztować. Pewnej nocy głęboko śpiący Abelard, boleśnie zaskoczony przez jednego ze swoich sług, zostaje przekupiony przez Fulberta, który odcina genitalia swojemu panu ostrym jak brzytwa nożem. Aby odpokutować za swoje grzechy, wykastrowany Abelard wyjechał do klasztoru, ale utrzymywał obecnie bardzo słynną korespondencję z Héloïse. Zmarł w 1142 r. Héloïse poszła za nim w 1164 r., Ale nawet po ich śmierci minęły setki lat, dziewięć ponownych pogrzebów i cztery eksterminacje, zanim oba ciała zostały zebrane w listopadowy poranek 1817 r. W Père Lachaise. Grobowiec został niedawno odrestaurowany i znajduje się w południowo-zachodnim rogu Dywizji 7 na prawo od głównego wejścia.

Słyszeliśmy historie o genitaliach od Oscara Wilde'a, od Abelarda, ale także z grobu dziennikarza Victor Noir (1848-1870 miejsce postoju: 92. dywizja) Ten redaktor gazety La Marseillaise był znany jako notoryczny kobieciarz. Niestety, Noir przez krótki czas cieszył się opinią kobieciarza. W wieku 22 lat zostaje zastrzelony przez siostrzeńca cesarza Napoleona III, księcia Piotra Bonaparte, który żąda satysfakcji za negatywny artykuł w gazecie napisany przez innego dziennikarza; Pascal Grousset. Bonaparte kwestionuje to na pojedynek z Noirem jako sekundant. Kiedy Noir zgłasza się do domu Bonapartego, aby umówić się na czas i miejsce pojedynku, zostaje zastrzelony przez księcia na miejscu. Kuzyn cesarza twierdzi w późniejszym procesie, że Noir obraził go i rzucił mu rękawiczkę w twarz. Sędziowie uniewinniają Bonapartego. Po części dzięki jego reputacji grób Victora Noira stał się symbolem płodności. Brązowe podobieństwo Noira, z rozpiętym płaszczem, nieuchronnie pokazuje wybrzuszenie w jego spodniach. Historia głosi, że dotknięcie jego genitaliów zwiększa płodność kobiety. Dlatego wybrzuszenie spodni posągu zostało dokładnie wypolerowane. Aby uchronić posąg przed dalszymi uszkodzeniami, ustawiono wokół niego ogrodzenie, które zostało jednak zburzone w 2005 roku po gwałtownych protestach paryżanek. Teraz jest znak, że wszelkie szkody spowodowane przez graffiti lub nieprzyzwoite pocieranie będą ścigane. Genitalia nie świecą już mniej.

Wskazówka: zdecyduj z wyprzedzeniem, które (słynne) groby chcesz odwiedzić. Przy wejściu można kupić mapę za 2 € z lokalizacją słynnych grobów, ponad 750. Jeśli nie masz czasu, aby odwiedzić jego grób w nadchodzącym okresie, możesz również wirtualny zrobić na stronie internetowej pere-lachaise.com

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o Père Lachaise, odwiedź stronę internetową APPL; Przyjaciele i miłośnicy Père Lachaise. Stowarzyszenie założone w 2004 roku w celu promowania bogactwa, wartości architektonicznej i historycznej miejsc wiecznego spoczynku w Paryżu.

Źródło powyższego artykułu ze zdjęciami: http://paris-fvdv.blogspot.com/2015/04/pere-lachaise-een-dodenakker-vol-met.html

Wniosek: nic oprócz dobrego od umarłych. Na pewno nie, jeśli zrobili piękne rzeczy.

Lees hier de verhalen van de componisten die op Père Lachaise zijn begraven: https://pere-lachaise.info/cemetery.html 

Lees hier waar je ze kunt vinden op Père Lachaise: https://pere-lachaise.info/map.html

Muzyka: https://pere-lachaise.info/music.html

Komentarze (0)

Nie ma tu jeszcze żadnych komentarzy

Zostaw swój komentarz

  1. Publikowanie komentarza jako gość.
Załączniki (0 / 3)
Udostępnij swoją lokalizację